Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ !

 

 

 

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ !

Το εφευρετικό πνεύμα ,η μέθοδος και η δυνατότητα οργάνωσης, μαζί με την ικανότητα στην μηχανική και τα ηλεκτρονικά, έχουν κάποια πιθανότητα μπροστά
στην αδηφαγία του κεφαλαίου.
Αν έχετε αυτά τα προσόντα τότε οι (επιχειρηματίες ) θα σας αγοράσουνε.
Οι καπιταλιστές αντί να παρέχουν τα βασικά και αναγκαία, προσφέρουν πρώτα τα άχρηστα και μετά ίσως κάτι πιο χρήσιμο ,όταν ένα είδος κορέσει την αγορά τότε διαθέτουν κεφάλαια για την παραγωγή άλλων όχι κατ΄ ανάγκην χρήσιμων.
Έτσι εξαντλούν τους πόρους πλούτου που παρέχει το περιβάλλον ,όσο και ενέργεια που επιβαρύνει και καταστρέφει ότι μας ανήκει τόσο σε εμάς όσο και στα ενγγόνια μας.
Η καπιταλιστικοποίηση είναι άλλο και ο καπιταλισμός άλλο , η καπιταλιστικοποίηση δεν μας ενοχλεί όσο το κεφάλαιο υπηρετεί το κοινό συμφέρον και δεν μας κουμαντάρει , ο καπιταλισμός γίνετε πάντα αφεντικό μας αντί υπηρέτης μας. Κοντολογίς αντί να ήμαστε δημόσιοι υπηρέτες γινόμαστε ιδιωτικοί δούλοι!
Παράδειγμα ...για να γίνει ένα λιμάνι χρειάζοντε χρόνια δουλειάς και χρήματα από φόρους που πληρώνουμε για να το χρησιμοποιήσουμε εμείς μόνο λίγες φορές στη ζωή μας σε αντίθεση με τους εφοπλιστές που πιθανά να μην πλήρωσαν δεκάρα κι όμως καρπούντε κατά κόρον όφελος!
Υποθέσουμε πως είσαι εργάτης η εργάτρια σε ένα εργοστάσιο ,το εργοστάσιο κλείνει μεταφέρετε έξω, ζητάτε στις αγγελίες δουλειά σαν καμαριέρα ,πωλήτρια, διανομέας κηπουρός, αν έχετε τα (προσόντα ) καλώς, μέχρι να βρεθεί πιο πεινασμένος εξαθλιωμένος με τα ίδια προσόντα πράγμα εύκολο σήμερα.
Ένα έθνος που μετατρέπει τους βασανισμένους εργάτες, αντι σε καλοντυμένους και μορφωμένους υπαλλήλους του, σε γκαρσόνες ,πωλειτες μασέζ κλπ, τον αγρότη να εγκαταλείπει το χωράφι για να γίνει face control η ευκαιριακά εργάτης η σκουπιδιάρης, τον τσοπάνη security, σπάζει την ραχοκοκαλιά του και η ιστορία του οδηγείτε προς τη διάλυση και την παρακμή.
Θα πουν μερικοί, μα ο καπιταλισμός μας έδωσε πράγματα και αγαθά που ούτε βασιλιάδες δεν μπορούσαν να απολαύσου πριν μερικές δεκαετίες!
Θα απαντήσω πως αυτός ο παράδεισος είναι παράδεισος των παραφρόνων και λυπάμαι που το λέω ,για τι σε ένα τέτοιο παράδεισο δεν μπορούν όλοι να ζήσουν
ευτυχισμένοι γιατί δεν γίνετε δίκαιη κατανομή του παραγομένου πλούτου και αγαθών, αν οι καπιταλιστές είχαν την ευαισθησία να νοιαστούν για την ευτυχία όλης της κοινωνίας θα ήταν κάτι αλλο, θα ήταν ας πούμε σοσιαλιστές στην κυριολεξία της λέξης.
Η πιο φιλελεύθερη παραχώρηση (αυτοκυβένησης, αυτοδιοίκησης κλπ )δεν μπορεί να συμφιλιώσει τους λαούς όσο οι καπιταλιστές τους ανταγωνίζονται για την κατάχτηση
της αγοράς καπιταλισμός κάνει τους ανθρώπους εχθρούς για πάντα άσχετα από χρώμα ,φυλή η πίστη που κι αυτά τα χρησιμοποιεί για το διαίρει και βασίλευε .
Το όλο καπιταλιστικό μόρφωμα μας έχει ξεκόψει από τα όρια των γνώσεων και του ελέγχου μας ,και μας οδηγεί όλο και περισσότερο στην εξάρτηση και την αμάθεια.
Για παράδειγμα ας πάρουμε ένα μάλλινο πουλόβερ. Για να γίνει ένα πουλόβερ πριν 70-100 χρόνια χρειαζόταν μια γυναίκα να κουρέψει ένα ,δύο πρόβατα ,να πλύνει το μαλλί να το ξάνει, να το λαναρίσει, να το γνέσει , μετά να βάψει το νήμα ,και να ξέρει να πλέξει η γυναίκα αυτή δεν ήταν πιο έξυπνη από τις σημερινές .Σήμερα αγοράζοντας ένα πουλόβερ κατά αρχή δεν ξέρουμε πόσο μάλλινο είναι; Αν δεν είναι 100% τι άλλο έχει μέσα ,ούτε και η πωλήτρια το ξέρει, απλά δεχόμαστε αυτό που θα γράψει ο κατασκευαστής στην ετικέτα.
Για να γίνει ένα τέτοιο πουλόβερ από το πρόβατο μέχρι το ράφι μπορεί να μεσολάβησαν 100 μπορεί και 200 εργάτες κανείς τους όμως δεν είναι σε θέση να φτιάξει ένα πουλόβερ από μόνος του. Αυτό σημαίνει ότι στο διάβα του χρόνου όλο και περισσότεροι άνθρωποι ξέκοψαν από την δυνατότητα να φτιάχνουν πράγματα απλά, ούτε καν ψωμί ,άρα έχασαν ικανότητες και γνώσεις προς όφελος του καπιταλισμού ,ούτε καν τα άγρια χόρτα δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε , έτσι σε κάθε
φάση ,ακόμη και σε μια καταστροφή είμαστε υποχείρια των καπιταλιστών.
.Δεν είναι ο μόνος τομέας στον οποίο χάσαμε, το ίδιο γίνετε σταδιακά
σε κάθε επίπεδο ,την εκπαίδευση, την περίθαλψη, την κουλτούρα, τις καλές τέχνες την διασκέδαση, κοντολογής ο καπιταλισμός μας παίρνει πίσω ότι η εξέλιξη της επιστήμης μας προσέφερε.
Ελέγχουν το θέατρο, το βιβλίο, τους συγγραφείς την κουλτούρα γενικά μάς πλασάρουν ανούσια σκουπίδια άχρηστα σαν μεγαλοφυή και αξεπέραστα μόνο για μια χρήση
Καταστρέφοντας τις αξίες και αρχές μετατρέποντας τες σαν ελαστικό χειρόκτιο (γάντι),one size.
H ενημέρωση υποτίθεται πως είναι δημόσιο αγαθό, που διαχειρίζονται για τον εαυτό τους εναντίον μας, ραδιόφωνο, τηλεόραση και τώρα το ΙΝΤΕΡΝΕΤ είναι τα μέσα που κατά κόρον μας ελέγχουν και μας αποβλακώνουν, κι όλα αυτά με την ανοχή και την επιλογή μας.
Πολλοί πλούτησαν γράφοντας, αλλα ορθά κοφτά φωνάζουν πως το κάνουν για επιβίωση, κι ότι διαβάζουμε ,ακούμε η βλέπουμε είναι οφθαλμαπάτη.
Κανείς σήμερα δεν γράφει πως σταδιακά μας παίρνουν πίσω το οκτάωρο, κανείς δεν γράφει για τον τεμπέλη δημόσιο υπάλληλο ,τον κακό δάσκαλο, τον τσαρλατάνο γιατρό, όλα σήμερα είναι όμορφα, όλα στο ράφι, μόνο στα δεκάλεπτα τον ειδήσεων πλασαρισμένες με τρόπο κάποιες ακρότητες ώστε να φανεί ότι φταίμε εμείς οι ίδιοι .Ο καπιταλισμός έφερε τους ανθρώπους σε κατάσταση άγνοιας, μειώνοντας τις παραγωγικές τους δυνατότητες και καταστρέφοντας τις επιδεξιότητες τους και ας μου πείτε πως οι σημερινές γυναίκες η οι άντρες είναι πιο ικανοί στο να διασκεδάζουν και ότι έχουν μεγαλύτερη καλλιέργεια από τους παππούδες η τις γιαγιάδες τους, ότι τρώνε καλυτέρα, καταναλώνουν περισσότερη ζάχαρη ,σοκολάτα ,γλυκά ,κάνουν περισσότερο σεξ και καλύτερες διακοπές .
Όλα τούτα είναι κατανάλωση κι όχι παραγωγή!.....όλα αυτά είναι ολίγον αφύσικα ξένα προς την φύση του ανθρώπου!
Αυτό αποδεικνύει περίτρανα γιατί τα παιδιά των μεταναστών είναι πιο ικανά ,παράδειγμα τα Αλβανάκια στην Ελλάδα.
Ο καπιταλισμός δεν κάνει ανίκανους μόνο στη βάση αλλά και τα ίδια τα παιδιά των πλουτοκρατών κι ας τα σπουδάζουν στα καλύτερα σχολεία, γιατί το μόνο που μαθαίνουν είναι το τελικό αποτέλεσμα κι όχι όλη την αλυσίδα της παραγωγικής διαδικασίας. Κανένας τους σχεδόν δεν είναι ικανός να ξεκινήσει μια παραγωγική επιχείρηση από την αρχή, απλα να διαχειρίζεται αυτό που βρήκε από τον παππού του
που είχε εντελώς διαφορετική αντίληψη για τον εργάτη και ίσως να ξεκίνησε σαν τέτοιος.
Το ίδιο συμβαίνει και στην κορυφή της πυραμίδας.
Για παράδειγμα
Καραμανλής γέρος ,γεννημένος από πλούσιο για την εποχή έμπορο, έζησε
σε ένα χώρο που η διαφορά πλούσιου και φτωχού ήταν αμυδρά αντιληπτή.
Γνώριζε καλά τις ανάγκες του λαού, ήξερε τι και πως για να παρέχει τα βασικά κι ας ήταν μέχρι το μεδούλι καπιταλιστής, μέχρι ένα βαθμό μπορώ να πω ότι έσπρωξε το λαό προς το καλύτερο ,ειχε οξυδέρκεια και αποφασιστικότητα.
Ανδρέας Παπανδρέου, γόνος κι αυτός αστού αλλά σαν επιθεωρητής ο Γέρος έζησε στην επαρχία κοντά στο λαό, στα δύσκολα εκείνα χρόνια έζησε την εξορία γνώρισε το λαό από κοντά, αυτό του έδωσε τα χαρίσματα που δεν μπορώ να πω αξιοποίησε στο έπακρο, υποκύπτοντας στους πλουτοκράτες.
Αν τώρα συγκρίνουμε τους επιγόνους τους είναι καταφανής η διαφορά κι ας έχουν αυτοί καλύτερες σπουδες, προυποθέσεις και ευκαιρίες.
Η παντελής γνώση τους και επαφή τους με την δομή και τα προβλήματα τόσο στην παραγωγή όσο και στην κοινωνία παράλληλα με την επιβολή τους τόσο από τα ΜΜΕ
όσο και από τα οικονομικά κέντρα ελέγχου, ξένα και ντόπια ,υποταγμένοι πλήρως
στις επιταγές της (Νέας τάξης, και της μετά Μαστριχτ εποχής) είναι επικίνδυνοι και ανεπαρκείς έστω και για διαχείριση, όχι να κυβερνήσουν.
Ο ένας μάλιστα δοκιμασμένος και αποτυχημένος για χρόνια μοιάζει με το μαθητευόμενο μάγο, που έδωσε εντολή στο Τζίνι να του φέρει ποτό και μη γνωρίζοντας την εντολή που έπρεπε να του δώσει για να σταματήσει πνίγηκε μέσα στο ποτό. Έτσι κι ο σημερινός Πρωθυπουργός ξεκίνησε παραπλανώντας τους πάντες
πλασάροντας το ψέμα και τώρα πνίγεται μέσα στο ψέμα και την απάτη.
Έτσι στην παγκόσμια γενικευμένη κρίση που ο καπιταλισμός δημιούργησε στον τόπο μας προστίθεται και η ντόπια που είναι πολύ χειρότερη.
Έτσι βλέπουμε να δίνονται τριάντα δις σαν αέρας στο αποτυχημένο καπιταλιστικό σύστημα και να φορτώνετε ένα ακόμη χρέος στις επόμενες γενιές που αποχαυνωμένες
Παρακολουθούν τον λάκκο που σκάβουν για να τους θάψουν.
Τριάντα δις , ναι σαν να προσπαθείς να γεμίσεις ένα πιθάρι χωρίς πάτο!

Καλό σας μήνα !

Tags: ελληνική πολιτική, καπιταλισμός


Ελευθέριος Ανευλαβής...για την εξωκοινοβουλευτική εδώ και καιρό Ν.Δ !

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΕΥΛΑΒΗΣ


(αντιγραφή απο Zougla.gr) ,το

είδα ,μου άρεσε,το παραθέτω!


Άντε και με τάνκς την επόμενη

φορά να την κλείσετε!..την βουλή

καλέεεε!......καταντήσατε η

Εξωκοινοβουλευτική αδέξια

Δεξιά!..και εις ανώτερα ο

Καλυτερότερος!


«Αχ, κύριε ΜΑΛΑΚΑση, ποιος τελευταίος θα γελάσει.»! Κ. Καρυωτάκης.3 Μαΐου 2009, 14:55Ελευθέριος Ανευλαβής
«Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν.
...; Αυτή η ορθότης, πιθανόν, ειν'; η αιτία της μομφής.»
Κ. Καβάφης
Πονηρέ πολιτευτή.
«Θα επανιδρύσουμε το κράτος». Είπες.
Φτάνει πια. Σταμάτα! Άσε κάτω το μυστρί και το πηλοφόρι.
Κατέβα από το γιαπί της επανίδρυσης.
Γιατί, γιαπί, το έκανες το κράτος. Ατζαμή, μαθητευόμενε στου κασσίδη το κεφάλι.
Το διέλυσες το Κράτος.
Δεν άκουσες εκεί στον ψηλό γυάλινο πύργο της εξουσίας,
Για τις φωτιές του καλοκαιριού; Τις πλημμύρες του χειμώνα;
Για την ασυδοσία και την καταστροφική μανία των κουκουλοφόρων;
Για την προκλητική απόδραση του Παλαιοκώστα;
Για την αδυναμία της αστυνομίας να προστατέψει, όχι, πια, τους πολίτες μα τον ίδιο της τον εαυτό. Έρμαιο της ανικανότητας της πολιτικής της ηγεσίας;
Για την ανασφάλεια, την καθημερινή, του πολίτη, που σε λίγο δεν θα τολμάει να βγει από το σπίτι του;
Για την ασύδοτη λαθρομετανάστευση;
Για την ελαστική εργασία των απασχολήσιμων (σημιτικός όρος), ανέργων σε ανακύκλωση;
Για την ανύπαρκτη παιδεία της «άγραφης πλάκας» και της πλάκας;
Για την αβίωτη πόλη, που διώχνει τους πολίτες της και εξαχρειώνει τους ανθρώπους;
Για την ψοφοδεή εξωτερική πολιτική, που μικραίνει την υφαλοκρηπίδα της χώρας και ξεχειλώνει την δική της, ψύχραιμα και με σωφροσύνη;
Δημοβόρε, λαοφάγε, πολιτικάντη.
Τον λαό εμπαίζεις και πονηρά τον επικαλείσαι, λέγοντας, κάθε φορά που σε σιχτιρίζουν, πως τον εκπροσωπείς.
Όμως, τον λαό τον χρησιμοποιείς, ως υποπόδιο της ψηφοθηρίας σου.
Και σφουγγοκωλάριο της βουλευτικής σου έδρας.
Άπληστε βουλιμικέ πολιτικατζή.
«Σεμνά και ταπεινά», τοις κείνου ρήμασι πειθόμενος (;), βαφτίζεις τα αυθαίρετα, αναψυκτήρια και την ανασφάλιστη εργασία μεταναστών, φιλανθρωπία. Και έχεις και μούρη να ξαναεμφανίζεσαι στο τηλεοπτικό γυαλί. Και να ομιλείς για το δέον και το πρέπον.
Εσύ, ο απρεπής! Ο Βατοπεδινός! Ο Ζημενόβιος! Ο Δομημένος!
«Σεμνά και ταπεινά», τοις κείνου ρήμασι πειθόμενος (;), καμαρώνεις για τον τρυφηλό και πολυτελή βίο σου. «Επιτυχημένος» της ζωής και της πολιτικής, με βαρύ το πορτοφόλι και με άδειο το κεφάλι.
Καθισμένος στις πολυτελείς σου βίλες και τα ευρύχωρα γραφεία σου, δημοσία δαπάνη, μετράς τη δυστυχία του λαού και την ανέχειά του, μα και την ανοχή του, με τις μίζες από την παροχή υπηρεσιών στους μεγαλοκαρχαρίες χορηγούς.
Η κομματοφροσύνη σου, το μόνο προσόν σου και οι διαπλεκόμενες με σκοτεινούς χρηματοδότες σχέσεις σου, εσύ τις αποκαλείς κοινωνικές, σε έκαναν,
πρώην ξεβράκωτο και πάντοτε αμαθή,
εν ριπή οφθαλμού, βιλάτορα, κοτερούχο, κάτοχο δεκάδων διαμερισμάτων.
Γιατί, η τρυφηλή, υπουργική σου έδρα, (ενίων εξ υμών), είναι ακόρεστη. Άπληστη.
Και δεν μπορεί να περικλειστεί, ως φαίνεται, σε κανονικών διαστάσεων ενδιαίτημα.
«Ανήθικοι μέχρι τινός

Tags: εξωκοινοβουλευτικη δεξια, ελευθεριοσ ανευλαβησ


ΠΑΣΧΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ,ΠΑΣΧΑ !ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ Ο ΜΑΗΣ !

...Φάυλος κύκλος της φτώχιας μας οδηγεί 'ολο

Περισσότερα

Tags: έλληνας καταναλωτής, ελληνική δικαιοσύνη, αγροτική πολιτική


Σεμνά και ταπεινά ! = GRADE MASA

GRADE MASA !

alt

Κάπου εκεί λίγο πριν ,το Ζenith της μεγάλης Ολυμπιακής μάσας , λίγο πριν τις αρχές του τέσσερα η λίγο μετά ,κάπου μέσα στο χειμώνα είμαστε ,με το Μαμούχαλο να είναι στα χάι του και τον Κινέζο να έχει υποταχτεί πλέρια στις ορέξεις του γαλαζομπούλουκου και των κάθε λογίς λαμογίων..

Εκεί λοιπόν στο έτος της Grade Masas , στο μινίστρο των μέσα (εσωτερικών τάχα) ,ήτανε το Τσοχατζό ,εκείνο το Λαμό που ξέχασε όσα έλεγε στο Μόναχο το 72, και το έπαιζε μπισμπίκης , με στεφανώματα στα Παρίσια όλο χλίδα . Τότε λοιπόν, κάπου εκεί κοντά στην παραλιακή ,κοντά στα λημέρια των αλογομούριδων , ήταν τα κεντρικά ενός δημόσιου οργανισμού ,θαρρώ πως με ξενοδοχειακά και τα συναφή είχε να κάμει .Εκεί , στο χώρο εργατοπατεράδικα διαφέντευε ένα βένετο λαμόγιο κοματοκοπρόσκυλο του κερατά που λένε.
Ένα πρωί λοιπόν , πήγαν να πιάσουν δουλειά οι εργαζόμενοι και οι διάφοροι χαρτογιακάδες τα νταραβέρια τους ,και τι να δουν ;…….τα κοράκια με τις κάμερες ,καλώδια ,φώτα , μικρόφωνα αντένες κι όλα όσα χρειάζονται για να στηθεί και να στεφθεί σε επιτυχία ένα σώου!
Τα γραφεία λούτσα ,τα ταβάνια στάζανε νερό ,τα αρχεία στα DEXION είχαν γίνει παπάρα ! Σε λίγο , νάσου και το μαμούχαλο ,κορδωτό με εκείνο το υφάκι το χαζοχαρούμενο ,έχοντας μισοαποστηθίσει έναν δεκάρικο κι έχοντας το χαρτί στην τσέπη για καλό και για κακό ,περί επανίδρυσης και λοιπόν κουραφεξάλων.
Πήραν φωτιά ,τα μικρόφωνα ,οι κάμερες ,τα φλάς αστράψανε ,οι προβολείς κάμανε να μοιάζει το τοπίο σαν ηφαίστειο την στιγμή του μπάμ ,τα DECIBELS τσίτα εικόνα , ήχος ,άριστα και το ΓΚΕΜΠΕΛ θα ζήλευε ακόμα! (που τέτοια τεχνολογία τότε )
Έπεσε τελέφωνο στο Τσοχαζό ,τα ΄χασε ,είδε στο γυαλί τα καθέκαστα .κόρωσε !...παίρνει στο σύρμα τον κυβερνητικό τοποτηρητή ,χουγίαζε ,άφριζε…!
…..Να βρεις νέο κτήριο και γρήγορα!...σε δύο τρεις βδομάδες ,έγινε ,ναι έγινεε!
Να πως στήθηκε η μηχανή!...από δύο λαμόγια ,ένα πράσινο κι ένα βένετο εργατοπατεροκοπρόσκυλο ,υποθέτω πως κάπως έτσι έγινε μέσες άκρες.. Το βένετο λαμόγιο ήθελε πόντοι , να πλασαριστεί σε καλύτερη κομματική θέση και με το κάτι τις του ,μια κι ήταν φως φανάρι στις επόμενες εκλογές το γκοβέρνο θα ήταν δικό τους.. Το πράσινο λαμόγιο, ήθελε να κάμει ακόμα μια αρπαχτή λίγο πριν χάσει το
μπεζαχτά και το γκοβέρνο η κλίκα του Κινέζου.
Από καιρό κουβέντιαζαν την μετακόμιση ,συμφώνησαν λοιπόν την φτιάξη ,τα κομματοκοπρόσκυλα ,βρήκαν το κτήριο ,κάμανε τα κονέ και ήταν έτοιμοι !
Πήγαν στον ιδιοκτήτη του καινούριου .
_ Πόσα θες παλικάρι ;
_ Τρία πεντακόσια !
_Όχι !
_...Μα πως όχι;….κοτζάμ κτήριο καινούριο είναι ;
_ Άκου εφτά και μισό ! οκ ;
_ Τι ιι ι ίι ι;
_Αυτό που ακούς !
…_Μας σκας εκατό στο χέρι και κλείνουμε για δέκα χρόνια !
_ Εκατό που ρευστό τέτοια εποχή ,που να βρεθούν ;
_Εμείς ήμαστε εδώ ,δάνειο αύριο κιόλας !....σαράντα ,εξήντα !..η μοιρασιά!

_ Τόκα !
_ Φτου ! Τόκα !....δώσανε τα χέρια!

Ένα βράδι μια και είχανε κλειδιά ,ανέβηκαν στο τρίτο και τέταρτο πάτωμα ,βούλωσαν τους νιπτήρες , τις λεκάνες κα κάθε λούκι ,άνοιξαν τα νερά
και φύγανε!
Ο βένετος έριξε σύρμα , και σύρμα στο σύρμα ήταν όλα έτοιμα από σούρπα , σούρπα ,….. πόσα ο Α, πόσα ο Β πόσα ο Γάμα , …τόσα…. Τόσα ..τόσες διαφημίσεις ,όλα ,που θα καθόταν ο καθένας, πως θα χαζοχαμογέλαγε , πως θα σιχτίριζε κλπ ..όλα κομπλέ!...μόνο με το μαμούχαλο υπήρχε πρόβλημα ,θα ξύπναγε πρωί;…θα μάθαινε τις ατάκες;…!
Μέχρι την αυγή .το νερό έκαμε την δουλειά του, πλημμύρησαν τα πάντα !...πριν ακόμα φτάσουν οι καθαρίστριες τα βαν πάρκαραν με τρόπο να μη δίνουν στόχο .
Σε λίγο η παράσταση άρχισε και ήταν τόσο μα τόσο καλή ,τύφλα να έχει ο Αιζεσταην!

Έτσι ξεκίνησαν ,σεμνά και ταπεινά ! οι κουμπάροι ,οι ημέτεροι χέρι ,χέρι με τους εκσυγχρονιστές !

Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και γεγονότα είναι εντελώς συμπωματική !
…..Τώρα αν στα αρχεία τους οι Α , Β και Γάμα ,έχουν όλη την παράσταση σε DVD εντελώς συμπωματικό

Περισσότερα

Tags: ολμπιακοί αγώνες, ταπεινά, σεμνα, Ελλάς


...Ψαρεμα !...και λαβρακια!

...ΕΙΠΑΜΕ ,ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΟΛΟΙ ΔΕΚΤΟΙ ...!
Δημοσιεύθηκε στο ιστορία, κοινωνία by orthodoxos στο Μάρτιος 2nd, 2008

agiaslavras.jpg

...;της Αγίας Λαύρας.

Τα πανεθνικά μας συλλαλητήρια μας έλειψαν, το Μακεδονικό, των Ταυτοτήτων ...;.Τι Άγιες Μνήμες με κυνηγούν. Έχασα τον ύπνο μου να βλέπω άθεους κι αδιάφορους παντού γύρω μου, δεν με αφήνουν σε ησυχία.

Ένας Άνθιμος δεν φέρνει την άνοιξη.

Γρηγορείτε Χριστιανοί!

6 Responses to 'Που είναι ο Αρχιεπίσκοπος-Κεραυνός που σήκωνε το λάβαρο ...;'

Subscribe to comments with RSS or TrackBack to 'Που είναι ο Αρχιεπίσκοπος-Κεραυνός που σήκωνε το λάβαρο ...;'.

  1. alt Θελξινόη, ταπεινή μοναχή said, on Μάρτιος 2nd, 2008 at 11:09 π.μ.

    Δάκρυσα γλυκέ μου καντηλανάφτα. Τεράστιο το κενό του Χριστόδουλου και όσο και να είναι τετράπαχος ο ευγενικός Άνθιμος δεν μπορεί να το βουλώσει.
    Εμπρος παιδιά μου, για του Χριστού την πίση την αγία και της πατρίδος την ελευθερία
    όλοι στου Καρατζαφέρη και στου Άνθιμου. Αχ δώστε μας γραμμά γλυκούλη μου Ορθόδοξε, σε ποιό να πάμε; Εσείς που θα είστε; Θα κρατώ ένα γαλάζιο ρόδον για να αναγνωριστούμε
    Love
    Θέλξη
    for ever

  2. alt Πανίκας Παπαθεμελής said, on Μάρτιος 2nd, 2008 at 11:12 π.μ.

    Κορίτσια, όλες στου Άνθιμου. Εκεί θα είναι και ο Ορθόδοξος, το γνωρίζω.

  3. alt Τηλέμαχος said, on Μάρτιος 2nd, 2008 at 11:37 π.μ.

    Καημένε ορθόδοξε πέρασε η μόδα σου και σε λίγο θα μείνεις μόνος, γιατι δεν τηλεφωνείς στον καρατσαφέρη να τα πείτε ...;

  4. alt Ελένη said, on Μάρτιος 2nd, 2008 at 11:40 π.μ.

    ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΟΣ ΟΥΤΕ ΘΕΟΣ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ιδρυθεν 11.09.07 μ.Χ.

alt

Tags: makarios, μακάριος, cyprus, Κύπρος, ΙΣΤΟΡΙΑ


ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ

 Μαύρη Κυριακή δεν είναι σήμερα !..αλλά δύο χρόνια πριν όταν οι Έλληνες  αποφάσισαν ,παρ  όλη την  καταστροφή του Μωριά από τον Ιμπραήμ να του εμπιστευτούν ξανά το τιμόνι της χώρας  !

Περισσότερα

Tags: νεοέλληνες, δοξα


Προλεταριάτο ,συνδικαλισμός

Προλεταριάτο ,συνδικαλισμός

alt

Προλεταριάτο -Συνδικαλισμός .








Προλεταριάτο !
Έτσι λέγετε η κατώτερη τάξη, η τάξη των καταφρονεμένων ,των μεροκαματιαρήδων, των πεινασμένων , η μάζα , ο όχλος η όπως εσείς θέλετε να ονομάσετε όλους αυτούς ανεξάρτητα από χρώμα , εθνότητα, φυλή , φύλο , θρησκεία και κοινωνικά φρονήματα , όλους όσους δεν έχουν καμία κτηματική η χρηματική περιουσία ,αναγκασμένοι να ζουν νοικιάζοντας την δουλειά τους .
Κατά πολλούς ο μεγαλύτερος υπερασπιστής αυτής της κοινωνικής τάξης , ήταν ένας Γερμανός αστός που την μισή του ζωή την έζησε στην Αγγλία , ο Κάρλ Μάρξ .
Ο Μάρξ εξετάζοντας κι αναλύοντας τόσο την εξέλιξη του καπιταλισμού όσο και τις μέθοδες του και τις επιπτώσεις του στην τότε κοινωνία ,έριξε πρώτος το σύνθημα : <<Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε >>,νοώντας πως όλοι όσοι ζουν πουλώντας δουλειά θα έπρεπε από κοινού να αγωνιστούν για να επιβάλουν την κοινοκτημοσύνη μοιράζοντας τους καρπούς του μόχτου τους χωρίς να πληρώνουν κανένα χαραμοφάη .
Έτσι οι προλετάριοι θα γίνονταν η βασική τάξη μιας πολιτισμένης κοινωνίας που σε αυτήν θα υπέκυπταν όλες οι άλλες τάξεις.
Η οργάνωση των αργαζόμενων από εκείνη την εποχή σιγά ,σιγά με αγώνες και πολύ αίμα εξελίχτηκε σε συνδικαλισμό.
Ο συνδικαλιστής κατά γενική άποψη είναι εντολοδόχος του εργάτη , σε αυτόν χρωστά την θέση του , την όποια εξουσία του ,και την εκτίμηση.
Με την ίδια άποψη ο συνδικαλιστής πρέπει πάντα να θεωρεί τον εαυτό του υπηρέτη του εργάτη , υπεύθυνο να διαχειρίζεται και να υπερασπίζετε τα συμφέροντα των εργαζόμενων όσα οι ίδιοι δεν μπορούν να παρακολουθούν .
Στην πραγματικότητα σήμερα οι συνδικαλιστές εκτός εξαιρέσεων έχουν καταντήσει δεσπότες και εκμεταλλευτές των εργαζόμενων πιστεύοντας πως χρωστάνε την δύναμη τους και το κύρος τους στον αρχηγό του κόμματος ,καταντώντας έτσι
Κομματικοί θεματοφύλακες ,έχοντας την απαίτηση οι εργάτες να τους σέβονται και να δίνουν υποταγή σε αυτούς σαν να είναι κάποια κυρίαρχη αρχή.
Έτσι το σύνθημα του Μάρξ λεγόμενο από τέτοιους συνδικαλιστές ακούγεται σαν :
<<Προλετάριοι όλου του κόσμου ,άντε γαμηθήτε >> , κοτσάροντας στα γραφεία τους μια εικόνα του Μάρξ και σε περίοπτη θέση στην βιβλιοθήκη τους το ΚΕΦΑΛΑΙΟ έτσι για ξεκάρφωμα και εξαπάτηση .
Κάπως έτσι είδαμε στην Ελλαντίγκουα ,κάτι τύπους σαν τον Μανώλη ,τον Πρωτοπαπά κι άλλους ανεκδιήγητους να γίνονται βουλευτές η υπουργοί
παίζοντας ταμπούρλο στην πλάτη των εργαζόμενων.
Κάπως έτσι είδαμε , μέσα από χώρους που παρουσιάζονταν σαν υπέρμαχοι του Μαρξισμού να ξεπηδάνε λουλούδια όπως ο Τσουκάτος (ΚΚΕ ΜΛ ) , Τατούλης (ΕΚΚΕ) ,και πλήθος άλλων χαραμοφάηδων πρακτόρων της κεφαλαιοκρατίας ...;

Tags: προλεταριάτο, συνδικαλισμός


Οσο υπάρχουν Έλληνες.....

Όσο  υπάρχει Ελλάδα θα υπάρχουν  Έλληνες.

Όσο υπάρχουν  Έλληνες θα υπάρχουν πατριώτες.

Όσο υπάρχουν πατριώτες θα υπάρχουν και προδώτες.

         ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ  ΕΛΕΥΘΕΡΗ  ΣΥΜΜΑΧΙΑ  - ΟΥΡΑΝΙΟ  ΤΟΞΟ

Μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας-

Ευρωπαϊκό Πολιτικό Κόμμα   (EFA-EPP)

   Μέλος της Ομοσπονδιακής Ένωσης των Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN)

 

Στ.  Δραγούμη 11  Τ.Κ. 53100 Τ.Θ. 51  Τηλ./fax 0030 23850 46548

www.florina.org   e-mail rainbow@florina.org This email address is being protected from spam bots, you need Javascript enabled to view it
 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Φλώρινα Lerin 03.02.2006

 

Στις27.01.2006 αντιπροσωπεία του Ουράνιου Τόξου επισκέφθηκε τα Σκόπια πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας για να παρευρεθεί στη παρουσίαση δύο βιβλίων τα οποία μεταφράστηκαν από την ελληνική στη μακεδονική γλώσσα και διατίθενται στο αναγνωστικό κοινό της γειτονικής χώρας. Συγγραφείς είναι οι κ.κ. Λιθοξόου Δημήτριος, (μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Ουράνιου Τόξου) με το βιβλίο που φέρει τον τίτλο "Σύμμικτος Λαός-περί Ρωμιών και Aλλοφώνων σπαράγματα" και Γεώργιος Νακρατζάς, (Σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας σε Βαλκανικά μειονοτικά ζητήματα) με το βιβλίο που φέρει τον τίτλο "Η Στενή φυλετική συγγένεια των Ελλήνων, Τούρκων και εθνικά Μακεδόνων". Στην Ελλάδα και τα δύο βιβλία κυκλοφορούν ήδη από τις εκδόσεις Μπατάβια.

 

Στα πλαίσια της παρουσίασης των βιβλίων διοργανώθηκε, από  εκδοτικό οίκο των Σκοπίων σε συνεργασία με την εφημερίδα "VREME", ημερίδα με θεματολογία σχετικά με την Μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα, τα μειονοτικά ζητήματα και την ευρωπαϊκή προοπτική των Βαλκανικών χωρών.

 

Κατά τη διάρκεια της ημερίδας οι εκπρόσωποι του Ουράνιου Τόξου διακήρυξαν ότι στα πλαίσια της μεταεθνικής ευρωπαϊκής κοινωνίας, μεγαλοϊδεατικές και εθνικιστικές θέσεις και πρακτικές όχι μόνον δεν έχουν θέση και πρέπει να καταδικάζονται από όλους αλλά και ότι οι Βαλκανικές χώρες οφείλουν να αναθεωρήσουν τις έως τώρα πολιτικές τους στο δρόμο για την Ενωμένη Ευρώπη.

 

Στις τοποθετήσεις κάποιων σύνεδρων ότι η Δημοκρατία της Μακεδονίας πρέπει να θέσει το ζήτημα της Μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα οι εκπρόσωποι του Ουράνιου Τόξου κατηγορηματικά και κάθετα τόνισαν για ακόμη μια φορά ότι τα προβλήματα της Μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να προσπαθήσει να τα λύσει το Μακεδονικό κράτος. Η Μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα οφείλει με πλήρη πολιτική ανεξαρτησία, σε συνεργασία με τους Έλληνες και Ευρωπαίους δημοκράτες να διεκδικήσει και να κατοχυρώσει τα δικαιώματά της, με πολιτικούς αγώνες σε ελλαδικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Από τους εκπροσώπους του Τόξου τονίστηκε επίσης ότι οι Βαλκανικές χώρες πρέπει να σταματήσουν να διεκδικούν τον ρόλο της "μητέρας πατρίδος" και να μη αναμειγνύονται στα εσωτερικά των άλλων Βαλκανικών χωρών με πρόσχημα την προστασία μειονοτικών δικαιωμάτων. Τέτοιες πολιτικές είναι επικίνδυνες όχι μόνο για τις ίδιες τις μειονότητες αλλά και για την ειρήνη στον ευρύτερο βαλκανικό χώρο.

 

Οι τοποθετήσεις των εκπροσώπων του Ουράνιου Τόξου προβλήθηκαν από το σύνολο σχεδόν του ηλεκτρονικού και έντυπου τύπου στη γειτονική χώρα.

 

 

Το Γραφείο Τύπου.

 

Tags: Αταξινόμητα


Έτσι τους μάθανε ,γιαλαντζή Μακεδόνες

Κυριακή, 24 Φεβρουάριος 2008

ΕΤΣΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΑΝΕ!..γιαλαντζι μακεδονες

alt
alt
alt
...το θράσος να μην εχει όρια!σκοπιανό χατρονόμησμα

.....και ένα γραμματόσημο του 1936 !

..να και οι Βούλγαροι!

Tags: Αταξινόμητα


....ΙΣΤΟΡΙΑ.......ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ !

Ο Εθνάρχης Μακάριος - Μια πολιτική τοποθέτηση

Του Πάτροκλου Σταύρου


Ο Εθνάρχης Μακάριος, ο πρόωρα χαμένος μέγας ηγέτης μας, αποτελούσε, αναμφισβήτητα, στήριγμα σιγουριάς, καρτερίας και πίστεως για το λαό μας. Η προσωπική ιστορία του Μακαρίου είναι ταυτόχρονα και ταυτόσημα η εθνική Ιστορία της Κύπρου από το 1950, τότε που έγινεν Αρχιεπίσκοπος ή, ορθότερα, από το 1948, όταν εξελέγη και έγινε Μητροπολίτης Κιτίου, ως την ήμερα της μεταστάσεώς του, στις 3 Αυγούστου 1977.

O πρώτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος ΜακάριοςΗ περίοδος αυτή είναι η δραματικώτερη περίοδος στην καθόλου Ιστορία της Κύπρου. Χαρακτηρίζεται από τη λαμπρότερη έξαρση μεγαλείου, που επέδειξε ποτέ ο Κυπριακός Ελληνισμός ως σύνολο -και τα άτομα είναι, βέβαια, συστατικές μονάδες του συνόλου- αλλά και από ενέργειες παρανοητικότητος και μικροπρέπειας εκ μέρους ολίγων, που έφεραν όμως μεγάλη εθνική συμφορά. Αυτές οι διαμετρικές αντιθέσεις αποτελούν δυστυχώς, πολλές φορές, τη συνισταμένη του χαρακτήρα των Ελλήνων και οι «Ελληνες Κύπριοι εντάσσονται σ' αυτόν τον γεωμετρικό κύκλο της αρετής και του πάθους. Το παράλογο, που βλέπουμε σαν αντικειμενική υπόσταση, είναι στην πραγματικότητα μια εσωτερική μας κατάσταση. Δεν αποτελεί, όμως, η διαπίστωση αυτή δικαιολογία για τις πράξεις δολιοφθοράς και φθοράς της εθνικής πορείας και της εθνικής υποθέσεως του Κυπριακού Ελληνισμού. Και μόνον όταν, κατά τη γνώμη μου, συνειδητοποιήσουμε αυτή την αλήθεια, θα έχουμε στήσει μιαν κλίμακα ανόδου και μερικής, τουλάχιστον, επανορθώσεως του μεγάλου κακού που μας έπληξε.

Τις τελευταίες μέρες έγινε στην Αθήνα ένα σεμινάριο με αντικείμενο αν πρέπει να ξαναγράψουμε την Ιστορία μας. Η γνώμη, που αποκρυσταλλώθηκε, ήταν καταφατική. Πρέπει να ξαναγράψουμε την Ιστορία μας, πιστεύω κι εγώ, εκθέτοντας και τις άλλες όψεις μας, όχι μόνο το αυτολιβάνισμά μας. Γιατί το αυτολιβάνισμα και τα συναφή φέρνουν και κακά πολλά. Η Ιστορία μας αναμφισβήτητα περιλαμβάνει πράξεις υπέρτατης αρετής, αλλ' υπάρχουν και πτυχές, για τις οποίες δεν μπορούμε να καμαρώνουμε. Η αποσιώπηση τους σε τίποτε δεν ωφελεί. Η αποκάλυψη τους προβληματίζει και διορθώνει. Και αυτό ισχύει και πρέπει να εφαρμοσθεί και για την Κύπρο.

Κατά την τελευταία τριακονταετία, που καλύπτεται με τη θρησκευτική, την εθνική, την πολιτική, την κοινωνική και την πολιτιστική δράση του Μακαρίου, η Κύπρος εδημιούργησε και εγνώρισε πραγματικότητες και καταστάσεις μοναδικές και πρωτοφανείς στην Ιστορία της. Ουδέποτε προηγουμένως είχαμε τόσην ομόθυμη ομοψυχία του λαού μας όσο στις μέρες του εθνικού απελευθερωτικού μας αγώνα του 1955. Υπήρξαν, βέβαια, και διαφωνίες ή παραφωνίες, αυτές όμως ήσαν ολιγώτερες, κατ' αναλογίαν, από άλλες συγγενείς ιστορικές περιστάσεις. Το δεύτερον είναι ότι ουδέποτε προηγουμένως η Κύπρος εγνώρισε τόση πολιτειακήν ενότητα και επιβολήν όσο μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας το 1960. Ας αναφέρω παρενθετικά πως η περίοδος της θαλασσοκρατορίας της τον 8ο π.Χ. αιώνα κυμαίνεται μεταξύ μύθου και πραγματικότητας και δεν αφορά όλη την Κύπρο. Οι θεμελιώδεις Συμφωνίες και Συνθήκες για την ίδρυση και σύσταση της Κυπριακής πολιτείας, καθώς και το Σύνταγμα για τη λειτουργία της δεν ήσαν άμοιρα μειονεκτημάτων η ελεύθερα δεσμεύσεων. Αλλά και πάλιν η θεώρηση τους μέσα στο όλο πλέγμα της Ιστορίας μας καταδεικνύει τη μοναδικότητα τους. Ισως για αρκετούς να ήσαν τότε αποτρόπαια τα βάθρα της Κυπριακής ανεξαρτησίας. Πιο αποτρόπαια, όμως, αναδείχθηκε η κατάσταση, μετά τη μερική άνενέργεια, παράλυση η κατάλυση τους, με οδυνηρές αλυσιδωτές επιπτώσεις. Το τρίτο χαρακτηριστικό της τριακονταετίας είναι η διεθνής αναγνώριση και προβολή της Κύπρου αυτά τα τελευταία χρόνια. Το μικρό νησί της Κύπρου απέκτησε πραγματικά παγκόσμιες διαστάσεις και έγινε γνωστό σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Αυτή η προεκβολή της Κύπρου συμπαρομαρτούσε, κατά κάποιο τρόπο, με την οικουμενικότητα της προσωπικότητος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Το ηθικό ανάστημα του Εθνάρχου ορθωνόταν ακτινοβόλο μέσα στην ανθρωπότητα και η Κύπρος φωτιζόταν και φωτοβολούσε και η ίδια. Πολλές είναι οι μαρτυρίες Κυπρίων ταξιδιωτών σε μακρινές χώρες, ότι το όνομα του Εθνάρχου μας, χρησίμευσε σαν ένδειξη της ιθαγενείας τους. Και τέτοιες διαπιστώσεις έχω κι εγώ προσωπικά τον καιρό που ήμουν φοιτητής, πριν από την ανεξαρτησία μας ακόμη, σε χώρες ευρωπαϊκές. Αναδείκνυε δηλαδή ο Μακάριος την Κύπρο; Η ορθή απάντηση βρίσκεται στην ταύτιση της χώρας και του ηγέτη. Η Κύπρος αναδείκνυε τον Μακάριο και ο Μακάριος αναδείκνυε την Κύπρο.

alt

Ενδεικτική είναι η στιχομυθία του Μακαρίου με τον Μάο Τσε Τουγκ στο Πεκίνο, τον Μάιο του 1974. Εκτελούσε τότε επίσημη επίσκεψη στην Κίνα ο Πρόεδρος Μακάριος και ο Τσού Εν Λάι, ο Τέγκ Χσιάο Πιγκ και άλλοι Κινέζοι ηγέτες στις συνομιλίες τους ανεφέροντο στη φιλία μεταξύ των δύο χωρών μας, στη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών μας, στη συμβολή των δύο χωρών μας για την παγκόσμια ειρήνη και ούτω καθ' εξής. Στή συνάντηση με τον Μάο Τσε Τουγκ, ο Μάο ανέφερε πάλι την Κύπρο και την Κίνα σε ένα επίπεδο ίσου μεγέθους και σ' ένα μέτρο ισοτιμίας. Ο Πρόεδρος Μακάριος παρατήρησε:

- Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε, που τοποθετείτε την Κύπρο στο ίδιο βάθρο μεγέθους με την Κίνα. Με τη μόνη διαφορά ότι η Κίνα είναι μια τεράστια χώρα, ενώ η Κύπρος ένα μικρό νησάκι. Είναι η Κύπρος μπροστά στην Κίνα σαν ένα κουνούπι μπροστά σε ένα ελέφαντα.

- Κι όμως, ετοιμολόγησε ο Μάο Τσε Τουγκ, το κουνούπι κάνει όχι ολιγώτερο αισθητή την παρουσία του από τον ελέφαντα, που είναι μάλιστα και αθώο ζώο.

Ο Πρόεδρος Μακάριος κρατούσε μπροστά στους μεγάλους της γης ισότιμη και ισάξια θέση. Ισος προς ίσους. Ο Πρόεδρος Τζον Κέννεντυ του είχε πει ότι πάντοτε τον εθαύμαζε για τους αγώνες και την αγωνιστικότητά του και στο επίσημο γεύμα, που του παρέθεσε στον Λευκόν Οίκον τον Ιούνιο του 1962, συνδιαλέχθηκε μαζί του σαν με παλιό γνώριμο και φίλο. Διάσημοι επισκέπτες, που ήλθαν για επίσημη αποστολή στην Κύπρο, του εκμυστηρεύτηκαν ότι κάποτε είχαν ζητήσει να αποκτήσουν το αυτόγραφο του. Βασιλείς και Πρόεδροι μεγάλων χωρών του είπαν πως το θεωρούσαν τιμή και προνόμιο που είχαν την ευκαιρία να τον γνωρίσουν προσωπικά. Στην Αφρική, τον καιρό του εκτεταμένου αντιαποικιακού αγώνα, οι Αφρικανοί βάφτιζαν τα παιδιά τους με το όνομα Μακάριος, για να δείξουν ότι ήσαν αντίθετοι προς την αποικιακή δεσποτεία, ανυποχώρητοι αγωνιστές της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της πατρίδας τους. Το όνομα Μακάριος ήταν πρόκληση προς τη δουλεία, ήταν σύμβολο αντιστάσεως, ήταν κάλεσμα ελευθερίας. Τα ράσα του Μακαρίου ήσαν τα μαγικά φτερά που πετούσε απάνω τους το ίνδαλμα του μικρού νησιού μας. Αλλά από την Κύπρο, πάλιν, αναδυόταν η πνοή για να τα αναπετάση σαν σύμβολα ευγενείας και αξιοπρέπειας και φλάμπουρα αγώνα για λευτεριά και ανθρώπινα δικαιώματα σ' όλο τον κόσμο.

alt

Ομως σ' αυτήν την περίοδο συνέβη και η μεγάλη καταστροφή στην Κύπρο, το πραξικόπημα και η Τουρκική εισβολή. Τα τραγικά αυτά γεγονότα τέμνουν σαν αλλόκοτη ανορθογραφία την περίοδο Μακαρίου στην εθνική η και πολιτική διαχείριση των κοινών στην Κύπρο, χωρίς να συνάπτωνται η να συναρτώνται με ευθύνες του Εθνάρχου. Το πραξικόπημα ήταν μια παρανοϊκή πράξη ανεύθυνων ανθρώπων από την Ελλάδα, ήταν έργο της εγκληματικής Χούντας, που ασφαλώς δεν εξέφραζε ούτε τη θέση ούτε τη θέληση του λάου της Ελλάδος η του καταργημένου τότε πολιτικού της κόσμου. Είναι, άλλωστε, γνωστόν ότι η Χούντα καταδυνάστευε τον Ελληνικό λαό και είχε εξαποστείλει στις φυλακές, στα κρατητήρια, στην απομόνωση, στην εξορία τους πλείστους Ελληνες πολιτικούς. Ο πρώην Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής ζούσε τότε αυτοεξόριστος στο Παρίσι. Με τον φίλο του δικό μας Κύπριο εθνικό ευεργέτη Αναστάσιο Λεβέντη έστειλε στην αθηναϊκή εφημερίδα «Βραδυνή» δηλώσεις του. Οταν η «Βραδυνή» τις δημοσίευσε, το καθεστώς την έκλεισε και της έβαλε μόνιμα λουκέτο, παρά τις ευνοϊκές αποφάσεις δικαστηρίων υπέρ της, μετά από εκδίκαση προσφυγών της. Οι κυριώτεροι τότε πολιτικοί άνδρες της Ελλάδος, όπως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο Γεώργιος Μαύρος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και άλλοι, καθώς και κορυφαίοι πνευματικοί της άνθρωποι με αυτούς και με άλλους προσωπικώς διατηρούσα επαφή στη διάρκεια της επταετίας ήσαν αναφανδόν εναντίον της Χούντας και υπέρ της Κύπρου. Συνεπώς η καταστροφή της Κύπρου βαρύνει αποκλειστικά τους χουντικούς πρωτεργάτες της, που, δυστυχώς, βρήκαν εδώ συνεργούς, έστω λίγους, με δόλωμα την πατριδοκαπηλία. Κάπου, άλλωστε, λέγει ο Κωστής Παλαμάς πως σε ώρες εθνικής κρίσεως η πατριδοκαπηλία είναι το προσφορώτερο μέσον εκμεταλλεύσεως στα χέρια αγυρτών και των πάσης φύσεως επιτηδείων. Και είχεν η αλήθεια αυτή τραγικήν εφαρμογή στην Κύπρο.

Ο Πρόεδρος Μακάριος δεν μπορούσε να αποτρέψει το πραξικόπημα. Η απόφαση πραγματοποιήσεως του, όπως αποκαλύφθηκε κατά τις δίκες για τα βασανιστήρια στην Ελλάδα μετά την πτώση της δικτατορίας, είχε ληφθεί πριν άπα την αποστολή της επιστολής του Μακαριωτάτου στον Στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη. Πρόεδρο τότε της «Ελληνικής Δημοκρατίας». Οταν ο Πρέσβης μας στην Αθήνα του επέδιδε προσωπικώς την επιστολή, στις 3 Ιουλίου 1974 η επιστολή είχεν ημερομηνία 2 Ιουλίου 1974 ο Γκιζίκης του είπε πως την ανέμενε. Δεν του αποκάλυψεν, όμως, και τι ανέμενε την Κύπρο. Λίγες μέρες πριν από το πραξικόπημα είχαν γίνει ορισμένες επαφές για την προσέγγιση Αθηνών - Λευκωσίας. Την Παρασκευή, 12 Ιουλίου, πήρα εγώ από μεσολαβητικό πρόσωπο στην Αθήνα, προς διαβίβαση στον Αρχιεπίσκοπο, τη διαβεβαίωση ότι όλα έβαιναν καλά και η κρίση πήγαινε προς διευθέτηση. Την επομένη μέρα, το Σάββατο, 13 Ιουλίου, αρμόδια σύσκεψη για τη διευθέτηση της κρίσεως δεν είχε καταλήξει σε τελικές αποφάσεις και αναγγέλθηκε επίσημα ότι θα συνεχιζόταν τη Δευτέρα, 15 Ιουλίου. Από τα δημοσίως λεγόμενα τους το θέμα θα έκλειε προς αμοιβαίαν ικανοποίηση και τα ευτυχή νέα θα τα παίρναμε τη Δευτέρα, 15 Ιουλίου 1974. Και πράγματι τα πήραμε υπό τη γνωστή μορφή του πραξικοπήματος.

Σε τι απέβλεπε το πραξικόπημα; Πλείστες λεπτομέρειες του καθώς και οι συνέπειες του είναι γνωστές, θεωρώ, όμως, ότι ως τώρα τουλάχιστον δεν δόθηκε από τους δράστες του μια οποιαδήποτε απάντηση σε τι απέβλεπε τα πραξικόπημα. Μετά την πτώση της δικτατορίας και το σχηματισμό Κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας στην Ελλάδα, ο Πρωθυπουργός κ. Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε τον Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων Γρηγόριο Μπονάνο, τον Αρχηγό του Στρατού Ανδρέα Γαλατσάνο και άλλους και τους ρώτησε ποιος έδωκε τη διαταγή για τη διενέργεια του πραξικοπήματος στην Κύπρο. Η Εθνική Φρουρά στην Κύπρο έδωκε τη διαταγή ή εδόθη η διαταγή από την Ελλάδα; Απάντησαν ότι η διαταγή εδόθη από την Ελλάδα. Λεπτομέρειες για τη διεργασία εκδόσεως της διαταγής δεν ήξεραν. Τους ρώτησε σε τι απέβλεπαν με το πραξικόπημα, ποιος ήταν ο σκοπός, ποιος ο στόχος. Αλληλοκοιτάχτηκαν και εσήκωσαν τους ώμους. Δεν ήξεραν. Τους ρώτησε αν είχαν προνοήσει τη λήψη στρατιωτικών μέτρων για το ενδεχόμενο τουρκικής επεμβάσεως στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα. Είπαν πως ακριβώς δεν ήξεραν. Ζητούσαν την κεφαλή του Εθνάρχου επί πίνακι και δεν ήξεραν ούτε γιατί τη ζητούσαν, ούτε και τι θα την έκαμναν άμα την έπαιρναν. Είναι μήπως ακατανόητα αυτά τα πράγματα; Ναί, είναι ακατανόητα. Αλλά ακατανόητον έργον παραφροσύνης και, επί πλέον, ατιμίας, υπό το φως των τότε προσεγγίσεων και διαβεβαιώσεων, είναι και το αντεθνικό προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, που ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος δεν είχε ούτε τη δυνατότητα ούτε τη δύναμη να αποτρέψη, να ματαιώση ή να καταστείλη. Και, βέβαια, δεν είναι μόνον η Κύπρος το τραγικό θύμα του πραξικοπήματος, αλλά και ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος.

Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος δεν ευρέθη σκοτωμένος στα ερείπια του Προεδρικού Μεγάρου, τα οποία οι πραξικοπηματίες ανέσκαπταν για να βρουν νεκρό το σώμα του. οι βολές των κανονιών της ακταιωρού «Λεβέντης», που έπλευσε στην Πάφο για να κανονιοβολίση τη Μητρόπολη, όπου είχε καταφύγει ο Αρχιεπίσκοπος, αστοχούσαν. Και αυτά, παρ' όλον ότι οι αρχιπραξικοπηματίες είχαν ακούσει τη φωνή του στον ασύρματο να δίδη οδηγίες αντιστάσεως κατά της Χούντας, παρ' όλον ότι είχαν πληροφορίες για τη διάσωση του, παρ' όλον ότι είχαν διαβάσει και ακούσει για τη διαφυγή του από την Κύπρο και την ασφαλή άφιξη του στη Μάλτα και στο Λονδίνο. Ολα τα νόμιζαν προσκηνοθετημένα, προκατασκευασμένα. Μήπως φαίνονται και τούτα τα πράγματα αντιφατικά και παράλογα; Ναι, και φαίνονται και είναι και αντιφατικά και παράλογα. Αλλ' αυτή ήταν η λογική του σωτηρίου εκείνου πραξικοπήματος.

Στην πραγματικότητα ο θάνατος του Αρχιεπισκόπου είχεν αρχίσει να σχεδιάζεται, αλλά και να επέρχεται μετά την επικράτηση της Χούντας στην Ελλάδα, τον Απρίλιο του 1967, φυσιολογικά, σωματικά αίτια για την πάθηση, που επέφερε το θάνατο του, ήσαν ολιγώτερης σημασίας και εκτάσεως. Ανθρωπος λιτοδίαιτος και ασκητικός πρόσεχε, όσο ήταν δυνατό, την υγεία του. Η χαλκέντερη εργασία και η συνεπακόλουθη κόπωση ήταν αναπόφευκτη, βέβαια, αλλ' είναι η ένταση και η αγωνία και η θλίψη και η πικρία και η απογοήτευση που υπερεξεχείλιζαν και τον έπνιγαν και τον επλήγωναν.

Ο Εθνάρχης Μακάριος είχε καθιερώσει ως κανόνα τη συνεργασία του με την εκάστοτε Ελληνική Κυβέρνηση. Αλλ' η απροσδόκητη κατάλυση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και η ανάδυση της δικτατορίας τον έφεραν μπροστά σε τρομακτικά διλήμματα και εξαντλητικούς προβληματισμούς. Πάντοτε εβασιζόμεθα για βοήθεια στην Ελλάδα. Η αποκοπή μας τώρα θα μας έφερνε σε όχι ευκαταφρόνητη απομόνωση, θα εξασθένιζε τις διαπραγματευτικές μας δυνατότητες έναντι των Τούρκων, θα μας εξέθετε σε κινδύνους. Παρά ταύτα, ακολούθησε μια περίοδος απραξίας και ανυπαρξίας έστω και απλής επαφής από τη Λευκωσία προς την Αθήνα. Ο πρωτεργάτης του πραξικοπήματος συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος, Υπουργός Προεδρίας τότε, επραγματοποίησε επίσκεψη στην Κύπρο τον Αύγουστο του 1967.

Η συνάντηση Μακαρίου και Παπαδοπούλου ήταν δραματική. Ο Αρχιεπίσκοπος του είπεν ότι και ως άνθρωπος της Εκκλησίας και ως εθνικός ηγέτης και ως πολιτικός άνδρας και προσωπικώς ως άτομον ήταν εναντίον οποιασδήποτε μορφής καταπιέσεως, βίας και δικτατορίας. Γι' αυτό δεν μπορούσε να χαιρετίση την κατάλυση της δημοκρατίας, και μάλιστα στην Ελλάδα, τη μητέρα και τροφό της δημοκρατίας. «Παρά ταύτα», συνέχισεν ο Μακαριώτατος, «υπό τις δύσκολες μας εθνικές περιστάσεις δεν έχουμε την πολυτέλεια να μπορούμε να πάρουμε απόφαση διακοπής σχέσεων η αποκοπής και μη συνεργασίας με την Ελλάδα, θα έχουμε υπηρεσιακήν επαφή και ανταλλαγήν απόψεων για την προώθηση του Κυπριακού προς δικαία λύση. Εμένα, όμως, δεν θα με έχετε φίλον σας, άνθρωπόν σας, ψυχικά δεν θα είμαι μαζί σας, δεν θα σας προσφέρω το εαυτόν μου», ετόνισεν ο Εθνάρχης. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ανέπτυξε τα γνωστά επιχειρήματα περί χρεωκοπίας του κοινοβουλευτισμού και των πολιτικών στην Ελλάδα και είπεν ότι η Επανάστασις θα καθάρη τα πράγματα και θα αποκαταστήση γνησίαν δημοκρατίαν. Ο Μακαριώτατος του αντέταξεν ότι η επιβληθείσα «θεραπεία» είναι χειρότερη από την πολιτικήν «ασθένειαν», την οποίαν ήλθε να θεραπεύση.

Η παραμονή και αναχώρηση του Γεωργίου Παπαδοπούλου από την Κύπρο συνδυάσθηκε με αρκετά χαμόγελα. Μετά την άφιξη του στην Ελλάδα άλλαξε πολύ η τακτική των ραδιοφωνικών και άλλων ύβρεων και απειλών κατά προσωπικοτήτων και καταστάσεων στην Κύπρο. Ομως, τις πρώτες μέρες του Δεκεμβρίου του ιδίου έτους, Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αναγκάσθηκε να διαβίβαση στον τότε Πρωθυπουργό κ. Κ. Κόλλιαν, μέσω του Πρέσβεως της Ελλάδος στην Κύπρο, πως πρέπει να αντιληφθή η Ελληνική Κυβέρνηση ότι πρέπει να συμπεριφέρεται προς αυτόν όχι ως προς διορισμένο νομάρχη η τοποτηρητή της, αλλά ως προς τον εκλελεγμένον ηγέτη ενός μεγάλου τμήματος του Ελληνισμού. Τα ίδια περίπου λόγια θα επαναλάβη ο Αρχιεπίσκοπος στο γράμμα του προς τον Γκιζίκην επτά χρόνια αργότερα. Στό ενδιάμεσο χρονικό διάστημα συνετελείτο ύπουλα η διεργασία εξαλείψεως του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Εθνάρχου Μακαρίου.

Εντυπωσιακό και φρικώδες το ρεκόρ των δολοφονικών σχεδίων και αποπείρων. Υπό σκιάν θανάτου εζούσε πράγματι ένας Ιεράρχης και Εθνάρχης, Αρχηγός της Αυτοκέφαλου Εκκλησίας της Κύπρου και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ένας άνθρωπος γεμάτος πραότητα, αγάπη, καλωσύνη, ευσπλαγχνία, συγκατάβαση και συγχώρηση. Απόδειξις των ιδιοτήτων και αρετών του τούτων είναι ότι όλοι οι υποψήφιοι δολοφόνοι του έκαμαν απλώς και όχι όλοι τον περίπατο τους στις φυλακές, χωρίς κανένας να βρίσκεται ακόμη πισω από τους τοίχους τους. Οταν απεδείχθη ότι οι απόπειρες δεν ετελεσφορούσαν, ήλθε το πραξικόπημα να επιφέρη τη «λύση». Μερικές λεπτομέρειες, γνωστές και άγνωστες, είναι ανατριχιαστικές.

Παράλληλα και ταυτόχρονα γινόταν διαρκώς συνωμοτική στρατιωτική, πολιτική και εκκλησιαστική υπονόμευση του Μακαρίου. Ιδρύθησαν παράνομες οργανώσεις, όπως το Εθνικόν Μέτωπον με τα μέλη του στρατευόμενα εν ονόματι της αιωνίας Ελλάδος και με τους πόρους του εκπορευομένους κυρίως από τα δημόσια και άλλα ταμεία της Ελλάδος. Ο δημοσιογραφικός σπίλος, με τις αυτές ενισχύσεις, συνεβάδιζε. Την αρχηγία της Εθνικής Φρουράς συνέχισε να έχη στο πρώτο διάστημα της χουντικής διακυβερνήσεως της Ελλάδος ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας, ο όποιος βασικά έπαιρνεν οδηγίες από την Ελλάδα και έδιδεν αναφορά στην Ελλάδα. Η Κυπριακή Κυβέρνηση διέθετεν απλώς κονδύλια του προϋπολογισμού και άλλων πηγών για αμυντική ενίσχυση και θωράκιση της Κύπρου. Ανεξάρτητα από την οποιαδήποτε αξιολόγηση της προσφοράς του Γρίβα, πρέπει να προσθέσω πως την εποχή εκείνη, και πριν και κατά την αρχική περίοδο της χουντικής δικτατορίας, τρεις φορές τουλάχιστον η Τουρκία απείλησε στρατιωτικήν επέμβαση στην Κύπρο. Στα γεγονότα της Λεύκας, της Αμμοχώστου και της Κοφίνου. Σε μιαν από τις περιπτώσεις αυτές ο Στρατηγός Γρίβας ανέβηκε σ' ένα καράβι και πήγε στην Ελλάδα να ενημέρωση την Ελληνική Κυβέρνηση για την κατάσταση στην Κύπρο. Η άφιξη του Γρίβα στον Πειραιά συνέπιπτε με την εκπνοή του τουρκικού τελεσιγράφου.

- Θα γίνη καμιά εισβολή, μου είπε τότε ο Αρχιεπίσκοπος, και βλέπω εμένα στρατάρχη με την ποιμαντορική ράβδο να διευθύνω τις μάχες εναντίον των Τούρκων.

- Ελπίζω τότε να με πάρετε και μένα σαν επιτελάρχη σας, απάντησα.

- Οπως πάμε, δεν αποκλείεται να γίνη και αυτό, είπεν ο Μακαριώτατος. Σκέφτομαι, όμως, που πάει αυτός ο τόπος με τέτοια κατάσταση.

Η κατάσταση στο εκκλησιαστικό «μέτωπο» δεν ήταν καλύτερη. Οι Μητροπολίτες, υποκινημένοι από τη Χούντα, άρχισαν να ανακαλύπτουν το ασυμβίβαστο του προεδρικού αξιώματος και της αρχιεπισκοπικής ιδιότητος. Ασχέτως αν ενωρίτερα έκαναν δηλώσεις υπέρ της προεδρικής υποψηφιότητας του Μακαρίου, τον εψήφιζαν ως Πρόεδρο και του εζητούσαν πολλές και διάφορες πολιτικές εξυπηρετήσεις και παραχωρήσεις.

Μια μέρα ήλθεν απροσδόκητα και ανειδοποίητα ατό Προεδρικό Μέγαρο ο τότε Μητροπολίτης Κιτίου «Ανθιμος. Ο Αρχιεπίσκοπος τον εδέχθη αμέσως.

- Ηλθα να γίνω Πρόεδρος, είπεν ο Ανθιμος στον Μακάριο. Είναι όλα κανονισμένα.

- Τι ήλθες να κάνης; Ερώτησεν ο Αρχιεπίσκοπος.

- Να αναλάβω την προεδρίαν, απάντησε ο Ανθιμος. Ημουν τώρα με τον Πρέσβην της Ελλάδος, τον κ. Παναγιωτάκο, και μου είπεν ότι είναι επιθυμία της Ελλάδος, είναι όλα κανονισμένα δηλαδή, να σταματήσης εσύ από Πρόεδρος και να γίνω εγώ. Εκατάλαβες;

Ο Μακάριος, αφού πράγματι εκατάλαβε ότι δεν επρόκειτο για αστείο, του μίλησε για προεδρικές εκλογές και υποψηφιότητες, που προνοούνται από το Σύνταγμα κ.λπ., του είπεν ότι δεν γίνονται πεμπάμενοι Πρόεδροι από πρέσβεις κ.λπ.

- Είπεν σου ο Παναγιωτάκος πήγαινε να γίνης Πρόεδρος και το επίστεψες και ήλθες εδώ πάνω να εγκατασταθής; τον ερώτησε.

Ο Ανθιμος εξεπλάγη για τη μη συμμόρφωση του Μακαρίου προς τις εντολές του Εθνικού Κέντρου.

- Καλά, θα πάω στον Παναγιωτάκο να εξηγηθώ, και ξανάρχομαι, απάντησε.

Εγιναν και αλλά πολλά και τελικά ήλθεν η λεγόμενη «καθαίρεση» του Αρχιεπισκόπου. Ηταν μια πράξη εξ υπαρχής άκυρη, ανυπόστατη, ανίσχυρη. Παρά ταύτα, ετραυμάτισεν οδυνηρά τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, 0 οποίος, παρά τις ευρύτατες ατομικές ανθρωπιστικές, πολιτικές και άλλες, κοσμοπολίτικες αν θέλετε, αντιλήψεις και πεποιθήσεις του, ήταν στην πραγματικότητα και στην ουσία μια βαθύτατα θρησκευτική και θρησκευόμενη φύση, με ευλάβεια και ευσέβεια απλή, λιτή και απόλυτη. Η Μείζων Σύνοδος αποκατέστησε τα πράγματα. Ανακούφισε την οδύνη, δεν εθεράπευσε την πληγή. Μετά τη δολοφονική απόπειρα κατά της ζωής του τον Μάρτιο του 1970, σε διάγγελμα του προς τον Κυπριακό λαό είπε πως οι δράστες απέτυχαν να πληγώσουν το σώμα του, επλήγωσαν όμως τη ψυχή του. Τούτη τη φορά οι άλλοι δράστες, οι εν Χριστώ αδελφοί του, επλήγωσαν την καρδία του. Και άτρωτο, βέβαια, δεν μπορούσε να μείνη το σώμα του, που ήταν ναός της ψυχής και της καρδίας του.

Με πληγωμένη την ψυχή και την καρδία και με το σώμα πονεμένον έφευγεν από το Προεδρικό Μέγαρο, κυνηγημένος από τα δολοφονικά πυρά του πραξικοπήματος, ο Εθνάρχης Μακάριος, το πρωί της 15ης Ιουλίου 1974. Ταυτόχρονα, οι τότε Μητροπολίτες Πάφου Γεννάδιος, που παρουσιάσθηκε αμέσως ως Τοποτηρητης του Αρχιεπισκοπικού θρόνου, Κιτίου Ανθιμος και Κυρήνειας Κυπριανός, καθηρημένοι από τη Μείζονα Σύνοδο, συγκρότησαν αμέσως Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Κύπρου, ευλόγησαν τα όπλα τα ιερά του πραξικοπήματος και συνέγραψαν και εξέδωσαν, στις 18 Ιουλίου 1974, Συνοδικήν Εγκύκλιο, στην οποίαν έγραφαν, μεταξύ άλλων: «Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος, αλλ' εξήγαγεν ημάς ο Κύριος εις αναψυχήν. Οι λόγοι ούτοι υπέρ ποτέ άλλοτε έχουν την θέσιν των εις την παρούσαν περίστασιν, τέκνα εν Κυρίω αγαπητά». Στην ανόητον αυτήν εγκύκλιο, οι υποκριτές άγιοι πατέρες κατέληγαν «πατρικώς συνιστώντες πάσι πειθαρχίαν και υπακοήν».

Στις 16 Ιουλίου, το απόγευμα, ο Πρόεδρος Μακάριος εγκατέλειπε την Κύπρο, έφθανε στη Μάλτα, μετά στο Λονδίνο. Στις 19 Ιουλίου βρέθηκε στη Νέα Υόρκη. Σέ μυστική συνεδρία το Συμβούλιον Ασφαλείας αποφάσισε να τον δεχθή ως τον εν ενεργεία νόμιμο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρά την επικράτηση του πραξικοπήματος στην πατρίδα του. Κατάγγειλε τότε ο Πρόεδρος Μακάριος από του βήματος του διεθνούς Οργανισμού τη χουντική αδικία εις βάρος της Κύπρου, για να συνθλιβή σε λίγο από το ασήκωτο βάρος των ειδήσεων για την Τουρκική εισβολή. Ποιος μπορεί να βρή λόγια να αποδώση το μαρτύριο αυτού του ανθρώπου; Ποιος μπορεί να έχη τόσο μεγάλη και δυνατή καρδιά για να μπορέση να νοιώση και να σηκώση τον αγώνα και την αγωνία του; Ας μη ήταν στην Κύπρο τότε. Ας βρισκόταν χιλιάδες μίλια μακριά. Από την αγάπη του στον τόπο του και στον λαό του και από την απόσταση που τον χώριζε από τη σκηνή της φρικτής τραγωδίας, εδοκίμασε διπλά και επόνεσε διπλά για τα μαρτύρια του αδικοπροδομένου και ανυπεράσπιστου δυστυχισμένου νησιού. Διάτρητο το σώμα του έγινε, διάτρητη η καρδιά του, διάτρητη η ψυχή του από τα τόσα πλήγματα, από τα τόσα βέλη, από τις τόσες βολές. Είχα το τραγικό προνόμιο να ζήσω κοντά του επί έξι εβδομάδες, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1974, αυτό το φοβερό ψυχοπλάνταγμά του κατά την αυτοεξορία του στο Λονδίνο.

Αλλά μήπως και όταν ήλθε στην Κύπρο, βρήκεν ανάπαυση το σώμα του ή ή ψυχή του; Και κάποτε ο μέγας δρύινος κορμός, που βύθιζε τις ρίζες του στα απάτητα βάθη των αιώνων μας και των χωμάτων μας, ράγισε και το ράγισμα ακούστηκε σαν κεραυνοβόλα βροντή. Ο θεόρατος δρυς έπεσε και κλαυθμός και οδυρμός πολύς ηκούσθη. Τον πήραν τα χέρια του αγαπημένου λαού του και τον φύτεψαν στο Θρονί της Παναγίας, που αλλού θα ήταν δυνατό; Ανάμεσα γης και ουρανού. Εκεί ρίχνει πάλι τις ρίζες του στη γη μας, μεταμοσχεύει τα φύτρα του στις καρδιές μας, εκπέμπει το θρόισμα και την πνοή του στους ουρανούς μας.

Η περίοδος της παρουσίας του Μακαρίου στην ηγεσία της Κύπρου ταυτίζεται με το φως και την ακμή. Το σκοτάδι και η καταστροφή ήλθαν, όταν τον διώξαμε. Μετανοιωμένοι τον φέραμε πίσω. Μοναδικό στην Ιστορία το φαινόμενο Αρχηγού κράτους, που ανατράπηκε με πραξικόπημα η επανάσταση, να γυρνά στον τόπο του χωρίς αντι-πραξικόπημα, χωρίς αντεπανάσταση. Και αυτό συνέβη μόνο με τον Μακάριο. Μήπως αν ήταν ενδοτικός, υποχωρητικός και υπάκουος στη Χούντα, θα απεφεύγετο το πραξικόπημα και τα άλλα δεινό; Οχι, και το όχι είναι, κατ' εμέ, απόλυτο για πολλούς λόγους. Οι δικτατορίες εύκολα μπορεί να επικρατήσουν, αλλ' η έξοδος τους συνοδεύεται σχεδόν πάντα με κάποια καταστροφή.

Τα ένστικτα των Ελλήνων δικτατόρων είχαν τότε στραφή αδηφάγα προς την Κύπρο. Και επληρώσαμεν εμείς, με την καταστροφή μας, την πτώση της Χούντας, ανεστηλώσαμεν εμείς, με την τραγωδία της Κύπρου, τη δημοκρατία την Ελλάδα. Αλλά πέραν της πραγματικής, ρεαλιστικής αυτής αποτιμήσεως των πραγμάτων, υπάρχει και η ιδεαλιστική αντιμετώπιση τους:

Μετά την αυτοεξορία του ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος έγραψε στην προμετωπίδα του Ημερολογίου του και επανέλαβε στα επόμενα Ημερολόγια του το αρχαίο απόφθεγμα: «Το γαρ θανείν ουκ αισχρόν, αλλ' αισχρώς θανείν».

Ας προσθέσω, καταλήγοντας, μιαν παράξενη συγκυρία: Στον προμαχώνα απέναντι από την Αρχιεπισκοπή είναι ιδρυμένο το Μνημείο της Ελευθερίας.

Το στήθος της Ελευθερίας στο μέρος ακριβώς της καρδιάς είναι τρυπημένο από μια σφαίρα του πραξικοπήματος. Όταν ο Αρχιεπίσκοπος γύρισε στην Κύπρο, τον Δεκέμβριο του 1974, είδε αυτόν τον αλληγορικό θάνατο. Σε λίγο, μέσα στην κατεστραμμένη Αρχιεπισκοπή, βρήκε ένα μεταλλικό αγαλματίδιο του Χρίστου, από τη μέση και πάνω. Το μέρος της καρδιάς του Χρίστου ήταν κτυπημένο και ξανοιγμένο από μια σφαίρα του πραξικοπήματος.

Ο Αρχιεπίσκοπος το εναπέθεσε στο μικρό σαλονάκι, δίπλα από το υπνοδωμάτιο του. Μια πληγωμένη λευτεριά απέναντι του κι ένας πληγωμένος Χριστός δίπλα του, του κρατούσαν συντροφιά. Εκεί έπεσε και ο Εθνάρχης Μακάριος, από την καρδιά του, στις 3 Αυγούστου 1977.

Ποιος μπορεί να πη πως η ψυχή του άνθρωπου χάνεται μαζί με το σώμα; Ποιος μπορεί να πη πως η ψυχή δεν είναι αθάνατη και πως δεν περιφέρεται στους γνώριμους τόπους; Και ποιος μπορεί να πη πως δεν είναι μαζί μας και τώρα και πάντα ο Μακάριος;

* Το κείμενο αυτό γράφτηκε στις αρχές Οκτωβρίου 1977, δύο μήνες μετά το θάνατο του Εθνάρχη.


 

iKypros

Πάτροκλος Σταύρου

20/01/2004

Tags: μακάριος, Κύπρος, ΙΣΤΟΡΙΑ